Εκείνη γιατρός, εκείνος ισοβίτης. Της έκανε πρόταση γάμου μ’ ένα ποίημα, ενώ το πρώτο τους ραντεβού δόθηκε αργότερα στο Επισκεπτήριο των Κεντρικών Φυλακών. Λίγα χρόνια μετά, ένα παιδί επισφράγισε τον έρωτά τους. Θα μπορούσε να είναι το σενάριο μιας κινηματογραφικής ταινίας, αλλά αυτή είναι η πραγματική ιστορία του Χρίστου Συμιανού και της Κατερίνας Χατζηβασιλείου, με την ίδια να την εξιστόρησε στο Down Town.
«Ούτε που μου περνούσε απ’ το μυαλό ότι θα γνώριζα τον έρωτα στις Κεντρικές Φυλακές, εκείνο το Γενάρη του 2009, που πέρασα για πρώτη φορά το κατώφλι τους. Έχοντας κάνει το αγροτικό μου στη Σύμη -όπου μετέφερα τους ασθενείς μου με ελικόπτερα του 40’ και διάφορα θαλάσσια μέσα, παρά τα πολλά μποφόρ που επικρατούσαν το χειμώνα- τη θητεία μου ως παιδοχειρουργός στο Μακάρειο Νοσοκομείο και τις αποστολές μου με τους Γιατρούς του Κόσμου από το Βόρειο Πόλο και την Αφρική μέχρι τη Λωρίδα της Γάζας και τη Σρι Λάνκα, καθώς και τη μετέπειτα δράση μου με τους ασθενείς του Ψυχιατρείου Αθαλάσσας ως υπεύθυνη Προσωπικού του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας, αυτή η θέση στις Κεντρικές Φυλακές ήταν η ιδανική για μένα.
Ακόμη θυμάμαι την πρώτη μου μέρα εκεί. Ένιωθα αμήχανα, αλλά όταν ήρθα σε επαφή με τους φυλακισμένους, το ξεπέρασα αμέσως. Κατάλαβα πως αυτοί οι άνθρωποι έχουν μεγάλη ανάγκη από στήριξη και ότι κερδίζεις την εκτίμησή τους όταν διαπιστώσουν πως δεν τους εγκαταλείπεις. Ποτέ μου δεν ένιωσα φόβο. Ούτε κοίταξα ποτέ το ρολόι μου. Αφιέρωσα Σαββατοκύριακα, αργίες, ώρες αμέτρητες από τον προσωπικό μου χρόνο. Και ακόμη το κάνω. Θέλω να βοηθώ όσο μπορώ. Νιώθω ότι έτσι βάζω το δικό μου λιθαράκι.
Από την πρώτη μέρα στις Κεντρικές Φύλακες, γνώρισα τον Χρίστο. Λίγο πριν είχε υποβληθεί σε μια σοβαρή χειρουργική επέμβαση στο εξωτερικό και χρειαζόταν συνεχή ιατρική παρακολούθηση, σε συνδυασμό με τη φυσιοθεραπεία που ακολουθούσε. Από την πρώτη στιγμή, μου έκανε εντύπωση η ευθύτητα και η πειθαρχία που είχε, αλλά και η αγνότητα που διατηρούσε ακόμη. Μια αγνότητα βγαλμένη από άλλες εποχές. Δεν έμοιαζε καθόλου με έναν τυπικό κρατούμενο. Πάντα ήταν ιδιαίτερα ευγενικός και ας τον έβλεπα να υποφέρει τόσο. Ένας συνάδελφος μου, μου είχε πει την ιστορία του, ότι δηλαδή ήταν πρώην αστυνομικός που καταδικάστηκε για τον φόνο του Χαμπή Αεροπόρου, μαζί με τον Σάββα Σάββα, γνωστό με το παρατσούκλι Κινέζος. Όσο περνούσε ο καιρός, ο Χρίστος άρχισε να μου κάνει ερωτήσεις, να ενδιαφέρεται για μένα. Ποτέ του, όμως, δεν έγινε αδιάκριτος. Εγώ προσπαθούσα να κρατήσω αποστάσεις. Άλλωστε, πάντα είχα τυπικές σχέσεις με τους ασθενείς μου. Ήταν, όμως, αναπόφευκτο. Άρχισα ήδη να τον ερωτεύομαι
Αλλά, προτού τον αφήσω να μου πιάσει έστω και το χέρι, θεώρησα σωστό να ενημερώσω τη Διεύθυνση των Φυλακών. Ήθελα να είμαι ειλικρινής μαζί τους. Πάντα έτσι λειτουργώ στη ζωή μου. Θέλω να έχω ψηλά το κεφάλι μου. Με το που το άκουσαν, τρελάθηκαν. Δεν τους άρεσε καθόλου που μια γιατρός είχε σχέση με έναν κρατούμενο. Ό,τι και αν έλεγαν όμως, η καρδιά μου είχε ήδη αποφασίσει. Μια μέρα ο Χρίστος κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψής του στο ιατρείο μου, μου έδωσε ένα χαρτί που έγραφε: «Να ’μαι το χώμα και εσύ να φυτρώνεις. Οι ρίζες σου σαν χέρια να μ’ αγκαλιάζουν. Με τη δρόσο σου, την πνοή σου με σκλαβώνεις. Οι καρδιές μας έρωτά μου… αχ πόσο μοιάζουν. Στο νησί των πεταλούδων, θα ‘ρθω να στήσω κλωνάρια πράσινα για ν’ ακουμπάς. Τη ζωή, το αίμα, την καρδιά, ορκίζομαι να σου χαρίσω. Ταίρι μου, πρώτη Μαΐου γεννήθηκε ο έρωτας για μας». Αυτοί ήταν οι δυο τελευταίοι στίχοι από το ποίημα «Ένα ρόδο» που έγραψε για μένα. Τα έχασα. Συγκινήθηκα τόσο πολύ. Αυτός ήταν ο τρόπος του για να μου ζητήσει να τον παντρευτώ. Δέχθηκα αμέσως. Πίστευα ότι η σχέση μας είχε μέλλον. Ότι ο Χρίστος, κάποια στιγμή, θα αποφυλακιζόταν και ας μην εφαρμοζόταν μέχρι τότε ο θεσμός αποφυλάκισης ισοβιτών υπό περιοριστικούς όρους, που ισχύει σήμερα.
Το πρώτο μας ραντεβού, δόθηκε αργότερα. Στο επισκεπτήριο των Κεντρικών Φυλακών. Εν τω μεταξύ, για τυπικούς λόγους είχαμε βάλει σε μια εφημερίδα την αγγελία του αρραβώνα μας. Και εκεί στο επισκεπτήριο, ανταλλάξαμε βέρες, παρόλο που αισθανόμουν άβολα. Δεν ήταν εύκολο να πείσω τους γύρω μου για τη σοβαρότητα της επιλογής μου. Βίωσα τον ρατσισμό από συναδέλφους. Ένα πρωινό, τον Ιούνιο του 2009, πήγα στη δουλειά και αντί για “καλημέρα”, αντίκρισα τους αμήχανους συναδέλφους μου και στο τραπέζι του ιατρείου μου μια εφημερίδα, στην οποία δημοσιευόταν ένα άρθρο για μένα και μια γελοιογραφία. Κοροϊδευτικά, παρομοίαζαν την ιστορία μου με τον Χρίστο με εκείνη του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας.
Έβαλα τα κλάματα. Πήρα, αμέσως, άδεια και με την εφημερίδα στο χέρι επισκέφθηκα το υπουργείο Υγείας. Φοβήθηκα πως θα έχανα τη δουλειά μου. Εκείνοι, όμως, με στήριξαν. Με διαβεβαιώσαν πως μου είχαν απόλυτη εμπιστοσύνη και ότι το θέμα αφορούσε καθαρά την προσωπική μου ζωή. Μάλιστα, με ρώτησαν αν ήθελα να με μεταθέσουν, αλλά εγώ αρνήθηκα. Το ίδιο βράδυ, ακολούθησε ένα ρεπορτάζ σε τηλεοπτικό κανάλι. Ακούστηκαν τόσες ανακρίβειες. Έπαθα σοκ. Ευτυχώς, είχα δίπλα μου τη μητέρα μου, η οποία προσπαθούσε να με ανεβάσει ψυχολογικά. Στο πλευρό μου βρίσκονταν και τα δυο μου παιδιά, από τον πρώτο μου γάμο, ο Κωνσταντίνος που σήμερα είναι 23 χρόνων και σπουδάζει στο Μετσόβιο Πολυτεχνείο και ο Στέφανος, που είναι 22 ετών και φοιτά σε Πανεπιστήμιο στην Κύπρο. Από την πρώτη στιγμή, άνοιξα την καρδιά μου στον Στέφανο -ο Κωνσταντίνος βρισκόταν τότε στην Αθήνα- και εκείνος παρόλο που ήταν 17 χρόνων μου είπε:
“Μαμά, όποιος κι αν είναι, εγώ τον αγαπώ γιατί είναι η επιλογή σου. Θα σε στηρίξουμε με όλες μας τις δυνάμεις”. Μέχρι σήμερα συγκινούμαι όταν το σκέφτομαι. Λίγους μήνες αργότερα, το Δεκέμβριο του 2009, παντρευτήκαμε με τον Χρίστο, με πολιτικό γάμο. Αν και ήρθαν οι συγγενείς μου από την Ελλάδα, οι συγγενείς του Χρίστου και τα παιδιά μου -φυσικά δεν έλειπαν και οι αστυνομικοί που τον επιτηρούσαν- δεν ήταν ο γάμος που ονειρευόμασταν. Τέσσερα χρόνια μετά, ανακάλυψα ότι έμεινα έγκυος. Τρελάθηκα από τη χαρά μου. Θέλαμε τόσο πολύ να αποκτήσουμε ένα παιδί. Μέχρι να πάω στις Κεντρικές Φυλακές για να το ανακοινώσω στον Χρίστο, ήταν σαν να πέρασε ένας αιώνας.
Όταν το άκουσε, έκλαιγε και γελούσε ταυτόχρονα. Ήταν υπέροχο να είμαι ξανά έγκυος, μετά από 21 ολόκληρα χρόνια. Ήταν δύσκολο, όμως, που δεν είχα δίπλα μου το σύζυγό μου, μιας και η πρόσβαση για ένα φυλακισμένο στο ιατρείο των Φυλακών δεν είναι τόσο εύκολη γιατί πρέπει να ακολουθήσει την απαιτούμενη διαδικασία. Είχα βέβαια κοντά μου τη μητέρα μου, που ήρθε στην Κύπρο μόλις το έμαθε. Όταν γέννησα και άρχισα να συνέρχομαι -είχα υποβληθεί σε καισαρική τομή- αντίκρισα τον Χρίστο να κρατά τον γιο μας, τον Μάριο, αγκαλιά. Ήταν μια στιγμή που δεν θα ξεχάσει κανείς από τους δυο μας. Έκλαιγα συνεχώς από χαρά. Και ας ήταν κοντά μας μόνο για μισή ώρα.
Τον περασμένο Δεκέμβριο, στις 20 του μήνα συγκεκριμένα, ο Χρίστος αφέθηκε ελεύθερος υπό περιοριστικούς όρους. Μέχρι τότε, ερχόταν στο σπίτι μας με άδεια που έπαιρνε κάθε τρεις μήνες. Αυτό ήταν το ωραιότερο χριστουγεννιάτικο δώρο που πήρα ποτέ. Σήμερα, σχεδόν δυο μήνες μετά, ο Χρίστος έχει προσαρμοστεί πλήρως. Είναι σαν μην έζησε 15 χρόνια στη φυλακή. Είναι πολύ στοργικός πατέρας. Σηκώνεται στις δυο τα ξημερώματα και δίνει το γάλα στον μικρό. Φροντίζει για τα πάντα. Δεν θέλει να κουράζομαι. Καθημερινά, αισθάνομαι ότι δικαιώνομαι για την επιλογή μου. Θέλουμε να παντρευτούμε, σύντομα, με θρησκευτικό γάμο και παράλληλα να βαφτίσουμε τον γιο μας στην Παναγία της Φιλέρημου στη Ρόδο, πάνω στο βουνό. Το έχουμε κάνει τάμα. Ελπίζουμε να δώσουν πενθήμερη άδεια στον Χρίστο και να τα καταφέρουμε. Και ονειρευόμαστε ότι κάποια στιγμή θα μας επιτρέψουν να ζήσουμε στη Ρόδο, τόπο καταγωγής μου. Παρόλο που θεωρώ την Κύπρο σαν δεύτερή μου πατρίδα, πιστεύω πως τα πράγματα θα είναι καλύτερα για εμάς εκεί.
Από τη μια ο Χρίστος θα μπορέσει να δραστηριοποιηθεί στην επιχείρηση που διατηρώ στο νησί και έτσι θα νιώθει πιο χρήσιμος και από την άλλη θα ωφελήσει και τον γιο μας. Είμαστε αποφασισμένοι να του προσφέρουμε τέτοια αγάπη, παιδεία και αρχές, ώστε να τον θωρακίσουμε απ’ το να μην πληγωθεί στο μέλλον. Όταν αρχίσει να αντιλαμβάνεται -γιατί σήμερα είναι μόλις επτά μηνών- ο πατέρας του θα του εξηγήσει πως από την αγάπη και τον υπέρμετρο ζήλο που επέδειξε στο παρελθόν για την Αστυνομία, ξεπέρασε τα όρια και κατέληξε πίσω από τα σίδερα. Ο Χρίστος έχει μετανιώσει. Κι εγώ πιστεύω πως αν κάποιος επιδείξει ειλικρινή μεταμέλεια, μπορεί να αλλάξει.
Γι’ αυτό και με ενοχλεί όταν αντιμετωπίζουμε αυτούς τους ανθρώπους με καχυποψία. Πολλές φορές χρειάστηκε να έρθω σε αντιπαράθεση με κόσμο που φέρθηκε έτσι στον Χρίστο. Και αυτό είναι πολύ ψυχοφθόρο. Ο Χρίστος, όσο βρισκόταν στη φυλακή, εξέδωσε δυο ποιητικές συλλογές, ένα δοκίμιο και ένα βιβλίο με θρησκευτικό υπόβαθρο, ενώ σκοπεύει να κυκλοφορήσει κάποια στιγμή και την αυτοβιογραφία του. Μάλιστα, τα βιβλία του ήταν προτεινόμενα για το πρώτο κρατικό βραβείο λογοτεχνίας για το 2013. Θεωρώ πως έχει μεγάλο χάρισμα. Και αυτά τα βιβλία είναι η απόδειξη πως και αυτοί οι άνθρωποι αξίζουν μια δεύτερη ευκαιρία. Χρειάζονται μόνο μια καλή κουβέντα και ένα συμπαραστάτη, κάποιο που θα πιστεύει σε εκείνους, διαφορετικά υπάρχει πιθανότητα να επιστρέψουν στη φυλακή. Λυπήθηκα πάρα πολλά όταν είδα να χάνονται άδικα τόσο νέες ζωές το τελευταίο διάστημα με τα όσα διαδραματίστηκαν στις Κεντρικές Φυλακές.
Ήταν κάτι που προσωπικά δεν το περίμενα. Ωστόσο, η ενασχόληση της κοινής γνώμης με τους φυλακισμένους, οι οποίοι εκ των πραγμάτων συνιστούν μια ευαίσθητη κοινωνική ομάδα, πιστεύω πως θα φέρει την αναγέννηση του Σωφρονιστικού μας Ιδρύματος, καθώς πρέπει να ληφθούν προληπτικά μέτρα. Άλλωστε, μέσα από την ιστορία μου, φαίνεται ότι μπορείς να αγαπήσεις ακόμη και ένα φυλακισμένο και εκείνος να στο ανταποδώσει με τον καλύτερο τρόπο. Γιατί με τον Χρίστο είμαστε τρελά ερωτευμένοι»!
showbiz.com.cy
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου