Χοροεσπερίδα Λόμπυ για την Κύπρο

Ομιλία Συντονιστή κ. Θεόδωρου Θεοδώρου

Μαζευτήκαμε σήμερα εδώ,  ακριβώς ένα μήνα μετά τις δολοφονικές επιθέσεις στο Παρίσι της 13^ης Νοεμβρίου 2015 και σε ένα εξαιρετικά επικίνδυνο χρόνο της ιστορίας.

Από τη μία, η αγαπημένη μας νήσος Κύπρος βρίσκεται στη πρώτη γραμμή της εκστρατείας για αντιμετώπιση του λεγόμενου «ισλαμικού κράτους»( η πραγματική ονομασία του οποίου είναι Daesh), στο Ιράκ και τη Λεβαντίνη. Από την άλλη, η αγαπημένη μας νήσος βρίσκεται στο μάτι της βαρβαρικής αυτής οντότητας η οποία όπως έχει δημοσιευθεί επιδιώκει να επεκτείνει το λεγόμενο «χαλιφάτο» της περιλαμβάνοντας και την Κύπρο και άλλα μέρη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως τη Βουλγαρία, Ελλάδα και Ισπανία. Τι σχέση έχουν όλα αυτά με το Λόμπυ για την Κύπρο;  Θα σας αναφέρω τρεις λόγους μεταξύ άλλων που θα μπορούσα να αριθμήσω.

Πρώτο, το Daesh (τόσο ο Πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον όσο και το Κοινοβούλιο αποφάσισαν να αναφέρονται στο λεγόμενο «ισλαμικό κράτος» με το πραγματικό του όνομα Daesh) ενεργεί ακριβώς με τον ίδιο εγκληματικό τρόπο όπως ενέργησε και η Τουρκία όταν εισέβαλε παράνομα και πέρασε υπό την κατοχή της τη μισή μας νήσο, διέπραξε εθνικό ξεκαθάρισμα, εθνο-θρησκευτικά κατέστρεψε τα θρησκευτικά μας μνημεία και τόπους λατρείας και μοίρασε και διχοτόμησε την Κυπριακή Δημοκρατία το 1974,  όταν και βοήθησε το παράνομο υποτελές καθεστώς να προβεί στην παράνομη μονομερή ανακήρυξη της λεγόμενης ανεξαρτησίας του το 1983. Ακριβώς, τόσο η Τουρκία όσο και το Daeshδολοφόνησαν ή ξερίζωσαν ανθρώπους από τα πατρογονικά τους σπίτια λόγω της εθνικής και θρησκευτικής τους καταγωγής. Τόσο η Τουρκία όσο και το Daesh έχουν καταστρέψει και συλήσει εκκλησίες και ιστορικής σημασίας μνημεία. Θα μπορούσα να συνεχίσω, αλλά ο χρόνος περιορισμένος.

Δεύτερο, η κατοχική δύναμη στα κατεχόμενα εδάφη της Κύπρου, η Τουρκία, κατηγορείται για ενεργή υποστήριξη του Daesh ή ότι κλείνει το μάτι σ΄αυτό. Πραγματικά, αν ο Πρόεδρος Πούτιν είναι σωστός – και οι μαρτυρίες συνεχώς επιβεβαιώνουν ότι είναι σωστός – η Τουρκία είναι συνεργός των τζιχατιστών που πολεμούν στη Συρία, τόσο κοντά στην Κύπρο. Ακόμα χειρότερα, ο Πρόεδρος Ερτογάν έχει μετατρέψει την Τουρκία σε μια απειλητική νέο-Οθωμανική και Ισλαμική απολυταρχία που απεχθάνεται το κράτος δικαίου και το σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Τρίτο, οι δύο νήσοι που αγαπάμε, η Κυπριακή Δημοκρατία και το Ηνωμένο Βασίλειο, σήμερα έχουν κοινούς εχθρούς. Αυτοί οι εχθροί είναι το λεγόμενο «ισλαμικό κράτος» Daesh, το οποίο ο Πρωθυπουργός Κάμερον χαρακτήρισε ως τη  «δηλητηριώδη ιδεολογία» των εξτρεμιστών ισλαμιστών και η Τουρκία. Παρόλο που ο κ. Κάμερον δεν θα το παραδεχθεί ανοικτά (όσον αφορά την Τουρκία).

Το πρόβλημά τους είναι ότι τόσο ο Πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου όσο και πολλοί της διεθνούς κοινότητας επέλεξαν να διαιωνίσουν την διαχρονική πολιτική κατευνασμού της Τουρκίας και έτσι να επιτρέπουν στην Τουρκία να ξεφεύγει ατιμώρητη για τα πολλαπλά εγκλήματά της και άλλες παραβιάσεις του διεθνούς νόμου.

Η πολιτική του κατευνασμού είχε ως αποτέλεσμα την διαδικασία διευθέτησης του Κυπριακού από τους «δύο ηγέτες» με δίδυμους στόχους που είναι ελαττωματικοί, διαιρετικοί και επικίνδυνοι, επικίνδυνοι για την Κυπριακή Δημοκρατία και επικίνδυνοι για το Ηνωμένο Βασίλειο καθώς και για την υπόλοιπη Ευρωπαϊκή Ένωση. Ο ένας στόχος είναι ο δι-κοινοτισμός, ο οποίος στοχεύει να διαχωρίσει τους πολίτες σε δύο ξεχωριστές κοινότητες διαχωρισμένες η μια στην Χριστιανοσύνη και η άλλη στο Ισλάμ. Ο άλλος στόχος είναι η διζωνικότητα, η οποία στοχεύει να διαιρέσει το έδαφος της πατρίδας μας σε δύο ξεχωριστές ‘ζώνες’ – η μία για Χριστιανούς και η άλλη για Μουσουλμάνους.

Την ώρα που ο Πρωθυπουργός και η Υπουργός Εσωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου προσπαθούν να προωθήσουν τις αρετές της ενσωμάτωσης, γιατί το Ηνωμένο Βασίλειο υποστηρίζει συνταγματική και εδαφική διαίρεση της Κυπριακής Δημοκρατίας;  Την ώρα που τόσες χώρες μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης παλεύουν να διατηρήσουν την ενότητα των πληθυσμών τους και την ακεραιότητα των εδαφών τους, γιατί η Ευρωπαϊκή Ένωση υποστηρίζει τον ‘δι-κοινοτισμό’ και την ‘διζωνικότητα’ ενός μέλους της; Κάτι δεν πάει καλά! Something is not right!

Ας πάω τώρα πίσω στο 2004 και το διαβόητο σχέδιο Ανάν.

Γνωρίζουμε ότι η ασφάλεια του Ηνωμένου Βασιλείου είναι συνδεδεμένη με τις βρετανικές κυρίαρχες βάσεις στην Κύπρο, την συνεργασία που προσφέρει στο Ηνωμένο Βασίλειο η Κυπριακή Δημοκρατία και ο κοινός αγώνας για να εξουδετερωθεί το Daesh. Αν ποτέ η Δημοκρατία μετατραπεί σε μια διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία, το τουρκικό κομμάτι που είναι σήμερα το παράνομο καθεστώς θα είναι εις θέση α) να βάζει βέτο σε οποιαδήποτε συνεργασία με το Ηνωμένο Βασίλειο για θέματα όπως τους βομβαρδισμούς εναντίον των τζιχατιστών στη Συρία και β) να βάζει βέτο στη χρήση της αεροπορικής βάσης στη Πάφο από την γαλλική αεροπορία.

Εάν το σχέδιο Ανάν εφαρμοζόταν σήμερα, οι ακόλουθες πρόνοιές του θα κάλυπταν την κατάσταση που αναπτύσσεται σε σχέση με τη Συρία:

Άρθρο 8.4 των κυρίων άρθρων έλεγε:

« Η Κύπρος (μετά την επιβολή της ΔΔΟ εξαιρουμένων των βρετανικών κυρίαρχων βάσεων) δεν θα επιτρέπει τη χρήση του εδάφους της στην διάθεση διεθνών στρατιωτικών επιχειρήσεων εκτός και αν έχει την έγκριση αμφοτέρων των συνιστώντων στέιτ, και μέχρι την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η έγκρισή τόσο της Ελλάδας όσο και της Τουρκίας θα είναι αναγκαία».

Την ερχόμενη εβδομάδα θα έχουμε την 50^η επέτειο της υιοθέτησης της Διεθνούς Συνθήκης για την Εξουδετέρωση Όλων των Μορφών Ρατσισμού την οποία η Τουρκία, καμία έκπληξη, δεν είχε επικυρώσει όταν εισέβαλε στην Κύπρο το 1974.

Πρώτον, ανταποκρινόμενοι στις δολοφονίες του Παρισιού, και την κτηνωδία που προβάλλεται στη Μέση Ανατολή και τις εγκληματικές πράξεις που εξελίσσονται στην Τουρκία, κανένας μας δεν πρέπει να ‘καταβάλλεται από απελπισία’. Το ίδιο, κανένας μας δεν πρέπει να αντιδρά στο σκοταδισμό με περισσότερο σκοταδισμό. Με άλλα λόγια, το Λόμπυ για την Κύπρο πρέπει και δεν θα αντιδράσει σε καμία μορφή εξτρεμισμού με άλλη μορφή εξτρεμισμού.  Αντιθέτως, το Λόμπυ θα κάνει ότι έκανε μέχρι τώρα – ειρηνική εκστρατεία, θα συνεχίσει να απαιτεί την υλοποίηση των 3R, και να  προσφέρει μια ανθρωπιστική, δημοκρατική εναλλακτική λύση στον ‘δι-κοινοτισμό’ και στην ‘διζωνικότητα’.

Δεύτερον, κανένας που θεωρεί τον εαυτό του ως δημοκράτη δεν μπορεί να ανέχεται την συνεχιζόμενη κατοχή της βόρειας (με μικρό β) Κύπρου με την κατοχική δύναμη , την επικεφαλής του διαχωρισμού Τουρκία . Και κανένας πραγματικός δημοκράτης δεν μπορεί να υποστηρίζει τον δι-κοινοτισμό, την δι-ζωνικότητα, τον διαχωρισμό ή οποιαδήποτε άλλη μορφή διαχωρισμού.

Τρίτο, και προσβλέπω στο μέλλον καθώς λέγω αυτό, το Ηνωμένο Βασίλειο χρειάζεται να ξυπνήσει, να αντιμετωπίσει την αλήθεια και να ‘σέβεται’ ότι υπέγραψε.  Για το καλό το δικό του, όσο και για το καλό της Κυπριακής Δημοκρατίας, το Ηνωμένο Βασίλειο πρέπει να αρχίσει να υιοθετεί για την Κύπρο τις αξίες της φιλελεύθερης δημοκρατίας, όπως τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, του κράτους δικαίου, τις αρχές της ισότητας, την απαγόρευση της διάκρισης, της αρχές της ελευθερίας και τις αρχές της αξιοπρέπειας. Το Ηνωμένο Βασίλειο χρειάζεται να γυρίσει την πλάτη στον ‘δι-κοινοτισμό’ και την ‘δι-ζωνικότητα’.

Τέλος, σας αφήνω με την εξής σκέψη.  Στον πρόλογό του ο Πρωθυπουργός Κάμερον, για την κυβερνητική πολιτική εναντίον του εξτρεμισμού  που ανακοινώθηκε στις  19  Οκτωβρίου 2015, αναφέρθηκε σε ορισμένες σκέψεις. Ο κ Κάμερον δεν αναφέρθηκε στην Τουρκία, ούτε βέβαια στην βρετανική πολιτική σε σχέση με την Κύπρο, όμως θα μπορούσε να το είχε κάνει με όσα είπε. Είπε ο κ. Κάμερον « Στο παρελθόν, πιστεύω οι κυβερνήσεις μας έχουν κάνει λανθασμένες επιλογές. Πότε έναντι του Ισλαμισμού και πότε έναντι του Νέο-Ναζισμού εξτρεμισμού, υπήρξαμε υπερβολικά ανεκτικοί της ανεκτικότητας, φοβηθήκαμε να μην προκαλέσουμε προσβολή.  Φαίνεται ότι στερούμαστε την δύναμη και την αποφασιστικότητα να σταθούμε στο ύψος και να αντιμετωπίσουμε ότι είναι σωστό, ακόμα και όταν η ζημιά που κάνουν οι εξτρεμιστές ήταν ολοφάνερη».  Ο κ. Κάμερον ήταν σωστός στις επισημάνσεις του. ΄Όμως, χρειάζεται να κάνει πράξη  τα όσα λέγει και να εγκαταλείψει την πολιτική του κατευνασμού και να αντιμετωπίσει την Τουρκία προτού είναι πολύ αργά. Θα υπενθυμίσω τον κ. Κάμερον το τι είπε κάποτε ένας από τους προκατόχους του, ο Γουίνστον Τσέρτσιλ: «Ο κατευναστής είναι ένας που ταΐζει τον κροκόδειλο, ελπίζοντας ότι θα τον φάει τελευταίο».