Πάσειν τα χρόνια , φεύκουσιν

Τούτα τα χρόνια που περνούν

Εν θα ξανάρτουν πίσω

Τζιαι ποιος εν πον τα νοσταλγεί

Εν θα σας αρωτήσω.

Χρόνια χαράς, ανέμελα

Χρόνια ευτυχισμένα

Με τους γονιούς τζαι τα παιδκιά

Μαζίν αγαπημένα.

Σαντάνωμα του φεγγαρκού

Πότε θ' αρκέψει πέτε μου

πότε θα πουμπουρίσει

πότε θα σπείρει ο γεωργός

τζιαι πότε θα θερίσει.

Σάββατον είναι σήμερα

Οκτώβρη κοσιέξι

σαντάνωμαν του φεγγαρκού

τζι' αύριον πέρκει βρέξει.

Τα παραμύθια μου για την ανακύκλωση!!! Της Μαρίας Μασούρα

Λένε, πως όταν αγαπας κατι πολύ, συνομοτει όλο το συμπαν υπέρ σου. Η ανταποκριση σας ειναι μεγάλη με ευχες, με ερωτησεις, και κάποιοι με τιμησαν αγοράζοντας το παραμυθάκι μου, το οποίο κοστίζει μόνο 5 ευρώ, ενώ θα επερεπε να πουλιέται δέκα,όπως μου είπαν αυτοί που μετρούν σε υλικά αγαθά κάτι. Ο σκοπός μου δεν είναι να πλουτίσω ή να κάνω κομπόδεμα.

Ο κόσμος εβαρέθην πιον

Ανδρέας Κροταλίας
Λαϊκός ποιητής

Τι να δκιαλέξω φίλοι μου

τζιαι τι να πρωτογράψω

αφούτης ράφτης εν είμαι

να κόψω τζιαι να ράψω;

Ένας το πειν , τζι' αλλος το κτιν

τζιαι άλλος το κτοσιέριν

τον τόπον επαττήσαν τον

τζι' ακόμα ποιος ηξέρει;

Θα περιμένω για να δω

Ανδρέας Κροταλίας
Λαϊκός ποιητής

Στα όσ'ακούω τζιαι θωρώ

στα τόσα που λαλούσειν

έν τα θωρώ τα πράματα

ήρεμα να τζιηλούσιν

Χρυσή Αυγή στον τόπο μας

δεν πρόκειται να φέξει

το μαύρον τζιαι την κόλασην

νομίζω εν να ρέξει

Αφού εν ούλλοι ένοχοι

Η Κύπρος δικαστήριον

ολόκληρη εγίνειν

αφού εν ούλλοι ένοχοι

πόξω εποιός θα μείνει;

Μες στο πιθάριν του μελιού

εν ούλλοι βουττημένοι

πόξω τους εν σοροπποτοί

μα μέσα βρωμισμένοι.

Εφάαν μέλι κάμποσον

ακκάσασιν τζιαι πίτταν

μα που το φουρτσουλίκκιν τους

στουν το κιλίκκιν ήρταν.

Στο άλα ούνα, άλα ντούε , άλα τρέ

Αντρέας Κροταλίας
Λαικός ποιητής

Του γερμανού αιχμάλωτοι

είμαστεν που τα πέρτσι

ήντα την θέλεις την ζωή

αν θεν να ζούμεν έτσι;

Έν ημπορώ να σκέφτουμαι

πως ήρταν σ' ετσι χάλια

να βάλουν πόσταν του φτωχού

στα σπίθκια τζιαι στα μάλια.

Ο κόσμος αγανάκτησεν! Του Αντρέα Κροταλία

Αντρέας Κροταλίας
Λαϊκός ποιητής

Πλάστη μου πούσε στα ψηλά

εις τον δικό σου θρόνο

γιατί σκορπάς στον κόσμο σου

την πίκραν τζιαι τον πόνο;

Την κρίσην τι την έπεψες

πας τούτον τον πλανήτην

πάρτην που το ταξίδιν της

ως δαχαμέ κανεί την.