Πάσειν τα χρόνια , φεύκουσιν

Τούτα τα χρόνια που περνούν

Εν θα ξανάρτουν πίσω

Τζιαι ποιος εν πον τα νοσταλγεί

Εν θα σας αρωτήσω.

Χρόνια χαράς, ανέμελα

Χρόνια ευτυχισμένα

Με τους γονιούς τζαι τα παιδκιά

Μαζίν αγαπημένα.

Χρόνια που ήταν δύσκολα

Τζιαι το φαϊν με μέτρον

Τζιαι στο τραπέζι το μωρόν

Ότι του βάλλαν έτρων.

Χρόνια π’αφήσαν πίσω τους

Σημάθκεια μεν ρωτήσεις

Όμως μια μέρα δεν περνά

Να μεν τα νοσταλγήσεις.

Τα χρόνια τζείνα τα παλιά

Όσον τζι’ αν σε πληγώσαν

Με εμπειρίες της ζωής

Τζιαι γνώσεις σε φορτώσαν

Έμαθες έτσι να μετράς

Που το πολλήν στο λλίο

Τζιαι γρόνια ας μεν έκαμες 

Πολλά εις το σκολείο.

Εσέβεσουν τζιαι τους γονιούς

Στον κόσμο που σε φέραν

Τζι’ ας ήτουν τόσο δύσκολο

Για να τα βκάλουν πέρα.

Πάσειν τα χρόνια , φεύκουσιν

Τα νειάτα πιον εσβήσαν

Τζιαι στο κορμί μας φανερά

Σημάθκεια εν π’ αφήσαν.

Όμως παρ’ όλα τα κακά

Τζιαι τες διαπιστώσεις

Άνθρωπε σκέφτου να χαρείς

Νάκκον να ξεφαντώσεις

Άλλαξε πλέον της ζωής

Τουν την παλιά τη ρότα

Πόσον ακόμα εν να ζεις;

Τον εαυτό σου ρώτα.

Άλλαξε την πορεία σου 

Τζιαι σκέφτου τι θα κάμεις 

Τα χρόνια σ’ ελλιάνασιν

Τζιαι πρέπει να προκάμεις.

Έβκαλε που την σκέψη σου 

Ότι τζι’αν έσεις μάλλια

Την ευτυχία μεν κτίσεις

Με βάση τα ριάλλια

Ζήσε τα χρόνια σου καλά

Δίχως πολλές στερήσεις 

Γιατ’ ότι είσιες τζι’ έκαμες

Πίσω σου θα τ’ αφήσεις!

Αστέρω Α. Κροταλία