Γράφει ο Αποστόλης Ζουπανιώτης
Είχα να τον ακούσω να μιλά καμιά δεκαριά χρόνια, τον υπουργό Εξωτερικών της Κύπρου, Ιωάννη Κασουλλίδη, από τότε που κατείχε το ίδιο αξίωμα στην κυβέρνηση Γλαύκου Κληρίδη. Και τότε διακρινόταν για τη σοβαρότητά του, την ευστροφία του και την ηπιότητά του. 
Αλλά με μία φράση, απλά δεν ήταν κακός. Τον άκουσα και στις δηλώσεις του μετά τη συνάντηση με το ΓΓ του ΟΗΕ, στην ομιλία του στο Ινστιτούτο Μπρούκινγκς και βέβαια στις δηλώσεις που έκανε μαζί με τον αμερικανό ομόλογό του, Τζον Κέρι, όπου δεν δίστασε να βάλει δημόσια τα πράγματα στη θέση τους, όταν ο κ. Κέρι είπε κάτι «παρεξηγήσιμο».
Αλλά με μία φράση, απλά δεν ήταν κακός. Τον άκουσα και στις δηλώσεις του μετά τη συνάντηση με το ΓΓ του ΟΗΕ, στην ομιλία του στο Ινστιτούτο Μπρούκινγκς και βέβαια στις δηλώσεις που έκανε μαζί με τον αμερικανό ομόλογό του, Τζον Κέρι, όπου δεν δίστασε να βάλει δημόσια τα πράγματα στη θέση τους, όταν ο κ. Κέρι είπε κάτι «παρεξηγήσιμο».
Ήταν εξαιρετικά καλός. Κι αυτό είναι ευχάριστο, γιατί η Κύπρος περνά πολύ δύσκολες ώρες και σε τέτοια θέση χρειάζονται έμπειροι κι υπεύθυνοι κρατικοί αξιωματούχοι. Γιατί με την οικονομία της Κύπρου σε οικτρή κατάσταση, βρήκαν ευκαιρία οι «άσπονδοι φίλοι» να αρχίσουν τις πιέσεις και στο κυπριακό και τους εκβιασμούς με το φυσικό αέριο, το μόνο που μπορεί τελικά να σώσει τη χώρα.
Με την ευκαιρία της επίσκεψης, είχαμε την ευκαιρία να δούμε το πόσο ωραία ξετυλίγονται οι μηχανορραφίες του κ. Ντάουνερ. Ως γνωστόν, η Κύπρος ζήτησε να μην ξεκινήσουν οι διαπραγματεύσεις, τουλάχιστον μέχρι το Φθινόπωρο, ώστε να μπορέσει ο πρόεδρος της Κύπρου Νίκος Αναστασιάδης κι η κυβέρνηση να αφοσιωθούν στην αντιμετώπιση καυτών και επειγόντων οικονομικών και κοινωνικών προβλημάτων. Πήρε την ολιγόμηνη παράταση, αλλά φαίνεται αυτό δεν πολυβολεύει για κάποιο λόγο τον κ.Ντάουνερ. Ο οποίος άρχισε να κινείται παρασκηνιακά, μεθοδεύοντας «σόου» στα τέλη του μήνα, όπου θα πραθέσει δείπνο στους δύο ηγέτες στην Κύπρο.
Κάλεσε λοιπόν δύο υψηλόβαθμους αξιωματούχους (των ΗΠΑ και της Βρετανίας) να βρίσκονται την ίδια μέρα στην Κύπρο κι άρχισε να εκδίδει ανακοινώσεις στη Λευκωσία (άλλο πρωτοφανές) για το πόσο ενθαρρύνθηκε από τη συνάντηση Κασουλίδη – Μπαν. Εντάξει, καλή ήταν η συνάντηση. Τι ήταν αυτό που τον ενθάρρυνε τόσο πολύ δηλαδή; Κι από πότε εκφράζει ένας υφιστάμενος (ο Ντάουνερ δηλαδή), ικανοποίηση για τη συνάντηση του προϊσταμένου του με κάποιον άλλον επίσημο; Και γιατί η ανακοίνωση εκδόθηκε στη Λευκωσία κι όχι από τον εκπρόσωπο του γενικού γραμματέα στη Νέα Υόρκη;
Βέβαια, χειρότεροι από τον Ντάουνερ είναι τα ελληνοκυπριακά «Νταουνεράκια» (πρώην Ντε Σοτάκια), τα οποία δεν αντιλαμβάνομαι γιατί σώνει και καλά θέλουν την χώρα τους να περπατά γυμνή στα αγκάθια. Σίγουρα μπορούν να μάθουν από πρώην συνεργάτες τους στο Προεδρικά τη στιχομυθία Αναστασιάδη – Ντάουνερ, στην τελευταία τους συνάντηση. Εδώ εμείς τη μάθαμε. Με ποιόν τελικά είναι; Με τον πρόεδρο της χώρας τους (την πατρίδα τους δηλαδή), ή αυτούς που θέλουν να την ξεπουλήσουν;
Κι επειδή μόλις 9 χρόνια έχουν περάσει από την αμαρτωλή περίοδο του εκβιασμούμέσω του σχεδίου Ανάν κι η μνήμη μας δεν έχει αδυνατήσει, αν νομίζουν ότι με νέο σχέδιο λύσης του κυπριακού θα «λύσουν τα οξυμμένα τους οικονομικά προβλήματα», μάλλον γελιούνται.
Πράγματι το ρευστό στην Κύπρο αυτόν τον καιρό σπανίζει, πράγματι τα μέσα ενημέρωσης έχουν μεγάλο πρόβλημα ρευστότητας. Όμως νομίζω πως σε αντίθεση με το σχέδιο Ανάν, αυτή τη φορά οι ξένοι “επενδυτές” και καλοθελητές δεν πρόκειται να πετάξουν τα λεφτά τους σε “ψόφια άλογα”.
Και το πιο κάτω σημείωμα από τον δημοσιογράφο Μιχάλη Ιγνατίου, στον Φιλελεύθερο της Κυριακής 12.5.2013.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου