ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΠΟΤΕ..ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΙΔΙΟΙ...

Ανδρέας Αρτέμης

Έλα να παίξουμε..." φώναζε ο παλιός χρόνος στον καινούργιο..."να τους τρομάξουμε”! Δυστυχισμένος ο τόπος που διοικείται από κοντόφθαλμους , που δεν έχουν καλό μνημονικό. Μου δανείζεις το χρόνο σου; Έχω να σου πω σπουδαία πράγματα που θα σε πάνε στον ουρανό ή στα τάρταρα… Δεν έχεις χρόνο ε; Οι περισσότερες σχέσεις οικοδομούνται σε παιγνίδια με λέξεις. Αναλλοίωτες το χρόνο και στην εξιστόρηση τους σε προσγειώνουν ή σε απογειώνουν στις χημικές ενώσεις των άναρχων σχέσεων

… Κι όταν βέβαια συνειδητοποιείς ότι η χημική σχέση ήταν ανόργανη… τελειώνει επί τόπου πριν τις διαφημίσεις το happy end…!Είμαστε παρόλα αυτά ανεκτικοί ,αλλά μπορούμε να σφακτούμε μόλις αρχίζει η καρέκλα μας να τρίζει .. (κυριολεκτικά),από διάφορους αυλοκόλακες βαστάζοντες τις δάφνες και τα κομφετί…

Νομίσατε πως ήρθα να παίξω μαζί σας. Μα όχι φυσικά. Ήρθα και μένω εδώ, μόνο και μόνο για να σας χαλάσω το"παιχνίδι".

Ναι, ξέρω.Είμαστε ένας ανεκτικός λαός. Δεν έχουμε περιθώρια επιλογής. Σκέφτηκα πολλάκις να ξηλώσω τις ραφές και τα σχοινιά να γίνω αερόστατο..(αφού και πουλί να γίνεις, με τόσους εξουσιομανείς τοξοβολιστές δεν θα έκανα χαϊρι..).Παρόλα αυτά ήρθα όχι για να παίξω μαζί σας… Προ εικοσαετίας αποφάσισα να εγκαταλείψω της “κοιτίδας” τον πολιτισμό, λανσάροντας νέα πατέντα ζωής, φτιάχνοντας προοπτικές ησυχαστηρίου δημιουργικότητας. Ωστόσο η συνέχεια ήταν καθοριστική μόλις με μυρίστηκαν. Μικρός βλέπετε ο κόσμος και λίγοι ξέρουν να τολμούν μπορούν να βλέπουν το άσπρο μέσα στην καταχνιά των δήθεν… Αποφάσισα λοιπόν να δημιουργήσω τις συνθήκες εκείνες (ξοδεύοντας με κόστος ζωής, ανέλπιδα τα πάντα χωρίς ουσιαστικό προσωπικό κέρδος ) ανέλιξης ταλαντούχων ανθρώπων, που στη συνέχεια θα μπορούσαν να διαδώσουν το ταλέντο τους στον έξω κόσμο, προβάλλοντας παράλληλα και τον τόπο τους.

Σκέπτομαι δις και τρις… “Λοιπόν πάντα έλεγα ότι οι ιδέες είναι σαν το ψάρεμα. Έτσι όλοι ξέρουμε πως όταν πηγαίνουμε για ψάρεμα, πρέπει να έχουμε λίγη υπομονή, πρέπει να έχουμε ένα αγκίστρι και κάποιο δόλωμα. Και αν θέλουμε να πιάσουμε τα μικρά ψάρια, δεν χρειάζεται να πάμε τόσο βαθιά. Αλλά αν θέλεις να πιάσεις τα μεγάλα ψάρια, πρέπει να πας βαθύτερα. Κάστρα φτιαγμένα από άμμο που γκρεμίζονται με τα πρώτα κύματα, με τους πρώτους αέρηδες. Που όταν φτάσει το μοιρολόι του Φθινοπώρου, νομίζεις πως ζούσες σε μια όμορφη παρένθεση. Που ο κόρφος των εποχών σου κρύβει μια βροχή βασανιστική και λυτρωτική συνάμα. Τα καλοκαίρια είναι η νοσταλγία της επανάληψης. Η Ευτυχία η ίδια. Κι εκεί μείναμε αγκαλιασμένοι βλέποντας στον ορίζοντα το σχήμα όλων όσων θα έρθουν…”(Αυτό το τελευταίο κομμάτι, κάπου το είχα διαβάσει και το κράτησα…). Είπε ο πoιητής*: “H ποιητική αυτή νοημοσύνη μπορεί να λείπει από τους παντογνώστες και, ωστόσο, να κατοικεί μέσα στο πιο απλό άνθρωπο. «Μπορεί, δεν ξέρω, να στηρίζεται σε μια συναισθηματική και ψυχική αγωγή, να 'χει σχέση με την ύπαρξη μιας καλής ποιότητας ευαισθησίας, με την παρουσία μιας ανάγκης πραγματικής για ποιητικό πέταγμα…”.(Ναι ψιλά γράμματα...).

Παραμένω ρομαντικός! Αυτό το ανέλπιδο και ταλαιπωρημένο κομβικό σημείο να με θεωρείς δεδομένο μόνο και μόνο επειδή σε αφήνω να νομίζεις να με εκμεταλλεύεσαι και μάλιστα… εν γνώσει μου, προσφέροντας μου τα ψίχουλα της όποιας ανοχής μου απέμεινε, κάποτε πρέπει να τελειώσει! Οι άνθρωποι τελικά δεν αλλάζουν..Τους αλλάζουν όμως οι συνθήκες. Γίνονται σκληροί και μεταμορφώνονται σε ενίοτε σε κτήνη.

Ναι έτσι ήτανε πάντα αυτή η ιστορία .. Υπάρχει «κάτι»…πάντα υπήρχε και πάντα θα υπάρχει, γιατί δεν αλλάζουν οι άνθρωποι. Αλλάζουν οι καιροί, κι οι καταστάσεις, κι ο κόσμος γύρω μας, κι ο κόσμος μακριά μας… Μα εσύ, κι εγώ και όλοι μένουμε ίδιοι. Μένουμε ίδιοι στους αιώνες των αιώνων – χωρίς «αμήν». Κι η μονιμότητά μας αυτή μας φθείρει και κουράζει. Βαλτώνουμε με τον καιρό και τρέχουμε στο άγνωστο, σε μια απελπισμένη προσπάθεια να ξεφύγουμε απ’ το γνωστό. Μα το «γνωστό» του λίγου..εως καθόλου...το κουβαλάς μέσα σου, το σέρνεις στους χωματόδρομους που τρέχεις, το βουλιάζεις στους βρώμικους βάλτους που βουτάς, το γδέρνεις στις άκρες των βουνών που σκαρφαλώνεις και τελικά το αγκαλιάζεις ηττημένος.

Αλλάζουν τελικά οι άνθρωποι; Ή οι συνθήκες είναι ικανές να αλλάξουν τους ανθρώπους;Χρυσό σμύρνα και λιβανισμός και ανταλλαγές συνειδήσεων...Για εξορκισμό του κακού.Εκπτώσεις και προσφορές σε αριβίστες...

Ανδρέας Αρτέμης