Μιλώντας έξω από
τα δόντια ο Πρόεδρος της Κίνησης Νέων Επιστημόνων του Κινήματος Οικολόγων Ανδρέας
Μασούρας, αναφέρθηκε στην οικονομική κρίση, που έχει κτυπήσει την Κύπρο και
ποιοι οδήγησαν την Μεγαλόνησο μέχρι εδώ. Στην ανεργία και στην φυγή νέων
επιστημόνων στο εξωτερικό για να βρουν δουλειά. Στα κοινωνικά προβλήματα του τόπου
και στην ανικανότητα των πολιτικών να βρουν λύσεις στην μάστιγα της ανεργίας.
Δεν παρέλειψε να
θίξει το ρουσφέτι, την διαπλοκή και την κομματοκρατία.
Ένας πραγματικός χείμαρρος
είναι στην αποκαλυπτική συνέντευξή του στον ΦΙΛΟΞΕΝΟ ο κ. Μασούρας.
Κύριε Μασούρα η
Κύπρος τα τελευταία χρόνια έχει κτυπηθεί
από την οικονομική κρίση. Υπάρχουν ευθύνες για την όλη κατάσταση που επικρατεί;
Ευθύνες σαφώς και
υπάρχουν. Διαχρονικά οι εκάστοτε κυβερνήσεις σε συνάρτηση με το παλαιοκομματικό
και γραφειοκρατικό σύστημα οδήγησαν την χώρα στην απόλυτη εξαθλίωση. Και τι
εννοούμε με τον χαρακτηρισμό της «εξαθλίωσης»; Εννοούμε μια κοινωνία η οποία
έχει φτάσει πλέον στα όρια της. Είχα πει
και παλαιότερα ότι αυτό που συνέβη στην ουσία ήταν ότι η ευημερία του τόπου
στηριζόταν με δανεικά από τις επόμενες γενεές. Άρα η ευημερία αυτή υπό την
πραγματική της διάσταση ήταν επίπλαστη, ψεύτικη. Σήμερα, εμείς οι νέοι πληρώνουμε
το τίμημα της μωρίας αυτών που τάχατες είχαν και την εμπειρία. Έ, αυτή την
εμπειρία δεν την θέλουμε και δεν την χρειαζόμαστε.
Αυτό που έχει
σημασία τώρα είναι από την μια να οδηγηθούμε όσο το δυνατόν πιο ομαλά γίνεται
σε πορεία πραγματικής ανάπτυξης και από την άλλη να υπάρξει ένα ορθό σύστημα
δικαιοσύνης το οποίο να οδηγήσει τους υπευθύνους στην φυλακή. Για να υπάρξει
ανάπτυξη θα πρέπει να υπάρξει κάθαρση. Έτσι θέτεις τα θεμέλια για την
βιωσιμότητα της δίκαιης κοινωνίας.
Θα μπορούσαν τα
πράγματα να είχαν προβλεφθεί και αντιμετωπιστεί για να μην φτάναμε μέχρι εδώ;
Ναι. Υπό την
προϋπόθεση ότι θα υπήρχαν δύο βασικά συστατικά: Ικανοί και καθαροί πολιτικοί
από την μια, και όραμα από την άλλη. Δυστυχώς, αποδείχτηκε και στην πράξη –
διότι μέχρι τώρα το θεωρητικοποιούσαμε το ζήτημα – ότι τίποτα από τα δύο δεν υπήρχε. Αυτός είναι και
ο κύριος λόγος που φτάσαμε σήμερα σε αυτό το σημείο.
Η ανεργία στην
Κύπρο καλπάζει. Φτάσαμε σε υψηλά ποσοστά που πονοκεφαλιάζουν. Μπορεί η
κυβέρνηση να αντιμετωπίσει την κατάσταση και με ποιον τρόπο;
Έχουν γίνει
πολλές εξαγγελίες για μέτρα αντιμετώπισης της ανεργίας, για μέτρα ανάπτυξης και
πολλά τέτοια. Εμείς ως Οικολόγοι δεν θέλουμε μόνο εξαγγελίες. Θέλουμε να δούμε
έργα και πράξεις με μακροχρόνιες και αειφόρες πολιτικές. Για να υπάρξουν όμως
έργα θα πρέπει να υπάρξει συγκεκριμένο σχέδιο εφαρμογής. Απ’ ότι φαίνεται η
Κυβέρνηση αδυνατεί.
Έχουμε καταθέσει
σειρά προτάσεων ως Κίνημα αλλά και η Κίνηση Νέων Επιστημόνων του Κινήματος σε
μια δημόσια διαβούλευση με φοιτητές η οποία ακόμα συνεχίζεται προσπαθεί να
καταρτίσει μια έρευνα η οποία θα μπορέσει να δώσει κάποια πρώτα εργαλεία
εφαρμογής. Ενδεικτικά να αναφέρω μερικά από αυτά τα εργαλεία, όπως για
παράδειγμα, η διασύνδεση της ανωτάτης εκπαίδευσης με την αγορά εργασίας, δηλαδή
τα πανεπιστήμια να αναπτύξουν νέους κλάδους σπουδών οι οποίοι θα έχουν πρακτική
αλλά και άμεση διασύνδεση με τις πραγματικές ανάγκες της αγοράς. Άλλο εργαλείο
για το οποίο αγωνιζόμαστε εδώ και καιρό είναι η ενίσχυση των οικογενειακών
επιχειρήσεων. Δυστυχώς, οι οικογενειακές επιχειρήσεις είναι οι πρώτες που
δέχτηκαν το χτύπημα της οικονομικής κρίσης. Αυτού του είδους οι επιχειρήσεις
χρειάζονται την άμεση στήριξη του Κράτους για να μπορέσουν να επιβιώσουν. Αυτό
μπορεί να γίνει με διάφορους τρόπους: Ελαφρυντικά μέτρα όσο αφορά φορολογίες
και ΦΠΑ, επιδότηση ενοικίου, αναζωογόνηση περιοχών που παρουσιάζουν ύφεση,
εταιρικά προγράμματα ενίσχυσης σε επίπεδο προώθησης και μάρκετινγκ τα οποία να
στηρίζονται από το Κράτος.
Οι νέοι της
Κύπρου, οι νέοι επιστήμονες αναγκάζονται να ξενιτευτούν για να βρουν εργασία,
μιας και η ανεργία σε αυτές τις ηλικίες είναι αρκετά υψηλή. Που οδηγούν τα
πράγματα τέτοιες καταστάσεις;
Στο να χάσει ο
τόπος ένα σημαντικό ανθρώπινο δυναμικό και μια δεξαμενή από νέους ανθρώπους οι
οποίοι θα μπορούσαν να προσφέρουν με την τεχνογνωσία τους στις υφιστάμενες
ανάγκες της χώρας μας οι οποίες είναι πολλές. Αυτό είναι ένα μείον στην
ανάπτυξη του τόπου. Φαίνεται ότι άλλες χώρες έχουν πιο έξυπνους μηχανισμούς από
εμάς ή εκτιμούν περισσότερο από εμάς
τους νέους. Είναι πραγματικά να διερωτάται κανείς. Αλλά πάλι, δεν θα σταματήσω
να το λέω: ο παλαιοκομματισμός, οι μεσαιωνικές και αυταρχικές αντιλήψεις και ο
αποκλεισμός των νέων από τις διαδικασίες λήψεως των αποφάσεων οδήγησαν την
κατάσταση σε αυτά τα φαινόμενα.
Υπάρχουν λύσεις
για να παραμείνουν οι νέοι επιστήμονες στην Κύπρο;
Είχα παρευρεθεί
πρόσφατα σε μια συνεδρία σε κάποιο γραφείο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αρμόδιο για
θέματα κινητικότητας των νέων, και συζητούσαν για τα κονδύλια της Ε.Ε. για
νέους που θέλουν να εργαστούν εκτός της χώρας τους. Τότε τους έθεσα το ερώτημα
εάν υπάρχει και κάποιο κονδύλι το οποίο να ενισχύει την κινητικότητα των νέων
και εντός των χωρών τους. Η απάντηση που πήρα με άφησε άφωνο. Μου απάντησαν ότι
δεν ενδιαφέρει την Ε.Ε. κάτι τέτοιο. Από αυτό μπορεί ο καθένας να βγάλει τα
συμπεράσματά του. Οι λύσεις υπάρχουν. Οι στρατηγικές και οι πολιτικές δεν
υπάρχουν.
Μέχρι τώρα τόσο η
κυβέρνηση Χριστόφια όσο και η κυβέρνηση Αναστασιάδη δεν φαίνεται να έχουν βρει
λύσεις στην αντιμετώπιση της ανεργίας, που μαστίζει τον τόπο. Γιατί πιστεύεται;
Το ρουσφέτι, η
διαπλοκή και η κομματοκρατία έσβησαν κυριολεκτικά κάθε γεννήτρια ανάπτυξης. Δεν
ευθύνονται όμως μόνο οι Κυβερνήσεις Αναστασιάδη και Χριστόφια. Το θεσμικό
πλαίσιο στην Κύπρο ήταν προβληματικό εξ’ αρχής. Από το 1960 και μετέπειτα.
Όλα αυτά τα
αρνητικά που συμβαίνουν στον τόπο μας, με την ανεργία, τα κοινωνικά
παντοπωλεία, με οικογένειες να μην έχουν χρήματα ακόμη και για τα απαραίτητα,
που οδηγούμαστε ως Κυπριακή κοινωνία;
Θεωρώ ότι έχουμε
δύσκολο δρόμο να διανύσουμε ακόμα. Δεν ξέρω μέχρι που μπορούν να φτάσουν ακόμα
οι αντοχές της κοινωνίας αλλά σίγουρα οδεύουμε προς αδιέξοδο. Θα πρέπει οι
πολίτες να κατανοήσουν ότι όσο δεν αντιδρούν δεν πρόκειται να αλλάξουν οι
πολιτικές. Όσο ο αγώνας δεν δίνεται στους δρόμους δεν πρόκειται να ξαναμεθύσει
ο ήλιος. Τα πράγματα πλέον είναι οριακά. Ας αναλάβει ο καθένας τις ευθύνες του.
Σε θέματα
αξιοκρατίας η Κύπρος που μπορούμε να πούμε ότι βρίσκεται; Επικρατεί ακόμη το
ρουσφέτι και η κουμπαριά;
Έχουμε το
πρόσφατο παράδειγμα με τους διορισμούς στους ημικρατικούς. Θεωρείτε ότι δεν
υπήρξαν λίστες; Ότι δεν υπήρξε κομματικό αλισβερίσι; Όποιος πιστεύει κάτι
τέτοιο σημαίνει ότι ζει σε άλλον πλανήτη.
Αυτοί που έφτασαν
τον τόπο σε αυτά τα χάλια, πιστεύεται ότι θα τιμωρηθούν ή κάπου θα κουκουλωθεί
η κατάσταση; Θα υπάρξει διαφάνεια;
Το χειρότερο
σενάριο ξέρετε ποιο είναι; Να αφεθούν όλοι αυτοί οι κύριοι ελεύθεροι και να
συνεχίσουν το έργο τους ανενόχλητοι είτε μέσα από την πολιτική ή την κοινωνική
ζωή. Αυτό θα εκμηδενίσει κάθε Θεσμό στην Κύπρο, κάθε θεσμικό πλαίσιο και θα
οδηγήσει την κοινωνία σε πλήρη αποσύνθεση.
Τώρα, όσο αφορά
την διαφάνεια, με αυτήν την έννοια εννοούμε πολλά πράγματα: Διαφάνεια στα
κόμματα, διαφάνεια στην τοπική αυτοδιοίκηση κτλ. Το σίγουρο είναι ότι δεν
αναφερόμαστε σε κάτι το γενικό. Μπορούν να γίνουν συγκεκριμένα πράγματα προς
αυτή την κατεύθυνση. Το ερώτημα είναι πόσο έτοιμοι είναι οι πολιτικοί να
ανοιχτούν προς την κοινωνία. Διότι σε μια τέτοια περίπτωση, ας μην ξεχνάμε, ότι
κάποιοι θα πληρώσουν και το τίμημα. Και έτσι πρέπει να γίνει άλλωστε.
Σε γενικές
γραμμές προς τα που οδεύει η Κύπρος, κι αν νομίζετε ότι σε σύντομο χρονικό
διάστημα θα έρθει η Ανάταση σε αυτόν τον τόπο, κοινωνικά και οικονομικά;
Ως νέοι
αναζητούμε αισιοδοξία. Δεν είμαστε αισιόδοξοι ακόμα αλλά αναζητούμε την
αισιοδοξία. Στο χέρι όλων μας είναι να δούμε καλύτερες μέρες. Άλλωστε, είμαι
της άποψης ότι χωρίς αγώνα, χωρίς διεκδίκηση τίποτα δεν είναι αυτονόητο. Οι
καλύτερες μέρες θα κερδηθούν με κόπο. Δεν θα μας τις χαρίσει κανένας από τους
πολιτικούς που μας κυβέρνησαν, καμία ξένη δύναμη, κανένας που δεν θα έχει
συμφέρον να αποκομίσει από τους πολίτες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου