 |
| Φανούλα Αργυρού |
Δεν υπήρξαν υπογραφές στο έγγραφο, ενώ γίνεται μόνο λόγος σε «κατευθυντήριες γραμμές» Δεν υπήρξαν είτε «Συμφωνίες Υψηλού Επιπέδου» είτε «Χαμηλού Επιπέδου», αλλά ένα πρακτικό, το οποίο αναγορεύθηκε σε «Συμφωνία Κορυφής», για να δικαιολογηθούν όλες οι υποχωρήσεις της ε/κπλευράς.
Στις 31 Αυγούστου 2015, με άρθρο μου στη «Σημερινή» με τίτλο «Πού είναι οι συμφωνίες;», προκάλεσα την κυπριακή κυβέρνηση να φανερώσει τις υπογραφές, αν υπάρχουν, στις κατευθυντήριες γραμμές της 12ης Φεβρουαρίου 1977, δηλαδή εκείνες των Αρχιεπισκόπου Μακαρίου και του Ραούφ Ντενκτάς. Βέβαια, δεν τόλμησαν κάτι τέτοιο, απλώς γιατί ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ!
Δεν υπήρξαν είτε «Συμφωνίες Υψηλού Επιπέδου» είτε «Χαμηλού Επιπέδου», ήταν και παραμένει ένα ψεύδος, μια μεγάλη απάτη από όλους εκείνους, ξένους και δικούς μας, που ανήγαγαν ασύδοτα, αλλά συνειδητά ένα πρακτικό σε «Συμφωνία» με κεφαλαίο «Σ» και το έκαναν και «Υψηλού Επιπέδου», για να δίνουν άλλοθι στις έκτοτε και μέχρι ΣΗΜΕΡΑ μειοδοτικές παραχωρήσεις και υποχωρήσεις, καθ' υπόδειξιν των ξένων (πρωτίστως Βρετανών κηδεμόνων και συνοδοιπόρων Αμερικανών), προς εξυπηρέτηση των τουρκικών απαιτήσεων και συμφερόντων. Με την ενοχή και ανοχή του εκάστοτε Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ και των απεσταλμένων του...
Φωτο – Συνάντηση 12.2.1977 Λευκωσία
Κατευθυντήριες γραμμές
Πέραν του εντύπου του Γραφείου Τύπου και Πληροφοριών της Κυπριακής Δημοκρατίας (Μαρτίου 1977), που δημοσιεύσαμε στο άρθρο μας στις 31 Αυγούστου 2015, το οποίο αναφερόταν σε «κατευθυντήριες γραμμές», πέραν των τουρκοκυπριακών προτάσεων της 13ης Απριλίου 1978, στις οποίες σε δέκα ξεχωριστές περιπτώσεις η αναφορά είναι σε κατευθυντήριες γραμμές με μικρό «g» (guidelines), όπως και ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ στην έκθεσή του, του 1978, αλλά και η αναφορά στη Βουλή των Λόρδων της 8ης Μαρτίου 1978 (ήταν κι αυτή σε «κατευθυντήριες γραμμές»), σήμερα τεκμηριώνουμε και το πιο σημαντικό σημείο - ότι ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΑΝ ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ, ΔΕΝ ΗΣΑΝ ΣΥΜΦΩΝΙΕΣ, είτε «υψηλού» είτε «χαμηλού» επιπέδου, αλλά πρακτικά, που μια διαχρονική διαστρέβλωση κατάντησε σε «συμφωνία φάντασμα» εις βάρος των συμφερόντων του κυπριακού Ελληνισμού.
Δεν υπήρξαν υπογραφές!
Στις 14 Φεβρουαρίου 1977, δύο μέρες μετά τη συνάντηση Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, ως Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, και του Τουρκοκύπριου ηγέτη Ραούφ Ντενκτάς στη Λευκωσία, εν τη παρουσία του τότε Γ.Γ. του ΟΗΕ Κουρτ Βάλντχαϊμ, ο τότε Βρετανός Ύπατος Αρμοστής, αφού είδε τον Βάλντχαϊμ και εξασφάλισε από πρώτο χέρι το τι έλαβε χώραν, έστειλε ενημερωτικό τηλεγράφημα στο Φόρεϊν Όφις, τονίζοντας ότι ΣΤΑ ΚΡΑΤΗΘΕΝΤΑ ΠΡΑΚΤΙΚΑ από ΤΑ ΗΝΩΜΕΝΑ ΕΘΝΗ, καταγράφτηκαν οι λεπτομέρειες της συζήτησης και οι οδηγίες (instructions) προς τους διαπραγματευτές (to the negotiators) των δύο πλευρών ΚΑΙ ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΑΝ ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ ΣΤΟ ΕΓΓΡΑΦΟ (δηλαδή το πρακτικό). Δηλαδή, από κρατηθέντα πρακτικά, σκόπιμα και ενσυνείδητα κάποιοι τα ανήγαγαν ψευδώς, παραπλανητικά, διαστρεβλωτικά σε «Συμφωνίες Υψηλού Επιπέδου», για να ξεγελούν τον λαό και να καταπατούν τα συμφέροντα της πατρίδας μας.
Τι έγραψε ο Ύπατος Αρμοστής
Έγραψε ο ΄Υπατος Αρμοστής μεταξύ άλλων ξεκαθαρίζοντας: « … The agreed instructions to the negotiators had been worked out painstakingly and word by word - Waldheim clearly considered this the major achievement of the meeting… No document had been signed, but the minutes of the meeting, taken by the UN, included the points on the basis of which the negotiators would work. It had been agreed in principle that Cyprus would be federal, unitary, bicommunal, independent and non-aligned…»
(... Οι οδηγίες που συμφωνήθηκαν προς τους διαπραγματευτές ήσαν σκληρή δουλειά λέξη προς λέξη - την οποία ο Βάλντχαϊμ θεωρεί κύριο επίτευγμα της συνάντησης... Κανένα έγγραφο δεν υπογράφτηκε, όμως τα πρακτικά της συνάντησης, που κράτησαν τα Ηνωμένα Έθνη, περιλαμβάνουν τα σημεία στη βάση των οποίων θα δουλέψουν οι διαπραγματευτές. Ως αρχή συμφωνήθηκε η Κύπρος να είναι ομόσπονδη, ενωμένη, δικοινοτική, ανεξάρτητη και αδέσμευτη...).
Έτσι, τα κρατηθέντα πρακτικά μιας συνάντησης με 4 κατευθυντήριες γραμμές (οδηγίες) προς τους διαπραγματευτές, σταδιακά μεταμορφώθηκαν σε ανύπαρκτες «Συμφωνίες Υψηλού Επιπέδου» ΦΑΝΤΑΣΜΑ!
Η Κοινή Διακήρυξη του Φεβρουαρίου
Με αποκορύφωμα την Κοινή Διακήρυξη της 11ης Φεβρουαρίου 2014 μεταξύ των «δύο ηγετών», δηλαδή του Προέδρου Αναστασιάδη και του Τουρκοκύπριου ηγέτη Ντερβίς Έρογλου, στην 3η παράγραφο της οποίας -με την ενοχή και ανοχή της Γραμματείας του ΟΗΕ- γίνεται αναφορά σε ανύπαρκτες «Συμφωνίες Υψηλού Επιπέδου». Όμως, εδώ δημιουργήθηκε πλέον ένα σοβαρότατο πρόβλημα. Γιατί, όταν η παράγραφος αυτή της Κοινής Διακήρυξης της 11ης Φεβρουαρίου 2014 αναφέρει ότι «η διευθέτηση (του Κυπριακού) θα βασίζεται σε μια δικοινοτική, διζωνική ομοσπονδία με πολιτική ισότητα, όπως καταγράφηκε στα σχετικά Ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας και των Συμφωνιών Υψηλού Επιπέδου» και ενόψει της πραγματικότητας, δηλαδή ότι ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΑΝ ΤΕΤΟΙΕΣ ΣΥΜΦΩΝΙΕΣ, ΟΥΤΕ ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ, ούτε αναφορά σε Διζωνική στο πρακτικό εκείνο που κράτησαν τα Ηνωμένα Έθνη, η Διακήρυξη εκείνη δεν αξίζει ούτε το χαρτί πάνω στο οποίο γράφτηκε. Πέραν του ότι οι Τουρκοκύπριοι επιδιώκουν συνομοσπονδία, δύο κράτη, και πέραν του ότι ήδη οι οδηγίες εκείνες προς τους διαπραγματευτές ούτε είχαν ούτε έχουν καμία δεσμευτική ισχύ, εξ ου και η Κύπρος αποχώρησε από το Κίνημα των Αδεσμεύτων για να γίνει μέλος της ΕΕ το 2004...
Άκυρο και το Κοινό Ανακοινωθέν!
Επομένως, το Κοινό Ανακοινωθέν εν μέρει γράφτηκε και βασίστηκε πάνω σε παραπλανητικά θεμέλια και σε διαστρεβλωμένα ιστορικά γεγονότα. Και υπό κανονικές συνθήκες είναι ΑΚΥΡΟ! Πέραν των άλλων αντιφατικών αναφορών του, που συγκρούονται τόσο με το Ευρωπαϊκό Δίκαιο και τη Συνθήκη του ΟΗΕ εναντίον τουΆπαρτχαϊντ, την οποία η Κυπριακή Δημοκρατία μαζί με τις 3 ούτω καλούμενες εγγυήτριές της δυνάμεις αποφεύγουν όπως ο διάβολος το λιβάνι να υπογράψουν από το 1973 μέχρι σήμερα, απλώς γιατί η λύση που προωθούν για την πατρίδα μας είναι ΑΠΑΡΤΧΑΪΝΤ!!! Και οι βασικές ερωτήσεις που προκύπτουν, για τις οποίες υπόλογoι είναι τα Ηνωμένα Έθνη και η Κυπριακή Δημοκρατία: Είχε ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος τον δημοκρατικό όρο εντολής από τον λαό να δεχθεί εκείνες τις κατευθυντήριες γραμμές, είχε ζητήσει τη γνώμη του λαού; Πότε, πού, γιατί και προς τα συμφέροντα ποίων οι «κατευθυντήριες» βαφτίστηκαν «Υψηλού Επιπέδου Συμφωνίες»;
ΦΑΝΟΥΛΑ ΑΡΓΥΡΟΥ Ερευνήτρια/δημοσιογράφος
- See more at: http://www.sigmalive.com/simerini/politics/275928/fantasma-oi-symfonies-ypsilou-epipedou#sthash.3Y6LHBvM.dpuf
Τα έγγραφα των συναντήσεων της περιόδου 1977 – Η αναφορά του Βρετανού Υπ. Αρμοστού προς το Λονδίνο 14.2.1977.
Φανερώστε τις υπογραφές, αν υπάρχουν στις κατευθυντήριες 1977 και 1979
Πού είναι οι Συμφωνίες;
Τα κείμενα αυτά είναι σήμερα ξεπερασμένα, καθώς οι νόμοι της Ευρωπαϊκής Ένωσης υπερισχύουν όλων των εσωτερικών νόμων της κάθε χώρας-μέλους, οι οποίοι αντίκεινται στο Δίκαιο της ΕΕ
Σημερινή , 31 Αύγουστος 2015
ΤΗΣ ΦΑΝΟΥΛΑΣ ΑΡΓΥΡΟΥ
Ξεσπαθώνοντας εναντίον όσων τον επικρίνουν για όσα διαπραγματεύεται αντιδημοκρατικά και δίχως διαφάνεια, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης επανέλαβε ενώπιον του Συνεδρίου των Αποδήμων, στις 25 Αυγούστου 2015, το γνωστό άλλοθι όλων όσοι υποστηρίζουν την τουρκο-βρετανική Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία. Επικαλέστηκε πως «και θα πρέπει να δίνουμε προς τα έξω την εικόνα ότι επιτέλους κάποιες των αποφάσεων, κάποιες των Συμφωνιών Κορυφής, που οι ηγέτες μας τις υπέγραψαν, θα πρέπει να μας δεσμεύουν όλους» («Σημερινή», 26.8.2015) εννοώντας πρωτίστως τις Κατευθυντήριες Γραμμές μεταξύ Μακαρίου/Ντενκτάς 12 Φεβρουαρίου 1977 και Κυπριανού/Ντενκτάς 19 Μαΐου 1979.
Αυθαίρετα
Τόσο τον Φεβρουάριο του 1977 όσο και τον Μάιο του 1979 δεν υπήρξαν «Συμφωνίες Κορυφής», αλλά «κατευθυντήριες γραμμές». Αυθαίρετα κάποιοι τις έχουν αναγάγει διαχρονικά (σε ικανοποίηση και των ξένων) σε «Συμφωνίες» (με κεφαλαίο Σ) για να καλύπτουν τις δικές τους υποχωρήσεις υπέρ των τουρκικών απαιτήσεων. Ακόμα και σε συζητήσεις στη Βουλή των Λόρδων (Westminster), π.χ. 8 Μαρτίου 1978, η αναφορά ήταν για «κατευθυντήριες γραμμές» - guidelines (με μικρό g). Παρ' όλα ταύτα, το πρόσφατο απαράδεκτο παράδειγμα της κυπριακής κατασκευής, «μεταμόρφωση» σε «Συμφωνία» (με κεφαλαίο Σ) στην 3η παράγραφο της Κοινής Διακήρυξης Αναστασιάδη/Έρογλου 11 Φεβρουαρίου 2014, όπου επικαλούνται «High Level Agreements/ Υψηλού Επιπέδου Συμφωνίες».
Καλείται, λοιπόν, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης και το Υπουργείο Εξωτερικών της Κυπριακής Δημοκρατίας να δημοσιοποιήσουν στον λαό, αν υπάρχουν τέτοιες επικαλούμενες «Συμφωνίες» (με κεφαλαίο Σ) με τις υπογραφές του τότε μ. Προέδρου Αρχιεπισκόπου Μακαρίου και Τουρκοκύπριου ηγέτη μ. Ραούφ Ντενκτάςαφενός και μ. Προέδρου Σπύρου Κυπριανού αφενός και Τουρκοκύπριου ηγέτη μ. Ραούφ Ντενκτάς αφετέρου. Ακόμα παραπέμπω, εκτός των ξένων εγγράφων που αναφέρονται σε «κατευθυντήριες γραμμές» και όχι «συμφωνία», στο βιβλιάριο του Γραφείου Τύπου και Πληροφοριών της Κυπριακής Δημοκρατίας, που εξεδόθη τον Μάρτιο του 1977 στη Λευκωσία, καλύπτοντας τις ενδοκοινοτικές συνομιλίες στη Βιένη μεταξύ 31 Μαρτίου - 7 Απριλίου 1977, στη δεύτερη σελίδα του οποίου τονίζεται: «Στις 12 Φεβρουαρίου 1977, σε συνάντηση του Προέδρου της Δημοκρατίας, Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, με τον Τουρκοκύπριο ηγέτη, κ. Ραούφ Ντενκτάς στη Λευκωσία, εν τη παρουσία του Γ.Γ. του ΟΗΕ κ. Κουρτ Βάλτχαιμ, συμφωνήθηκαν οι ακόλουθες κατευθυντήριες γραμμές για την επανέναρξη των συνομιλιών...».
Έπαψαν να ισχύουν
Και εφόσον οι συνομιλίες άρχισαν στη βάση των τεσσάρων εκείνων κατευθυντήριων γραμμών και διακόπηκαν λόγω της τουρκικής στάσης (μετά μάλιστα που δόθηκε στους Τούρκους και διζωνικός χάρτης από τηνελληνοκυπριακή πλευρά), οι κατευθυντήριες γραμμές που ίσχυαν για εκείνες τις συνομιλίες έπαυσαν να ισχύουν. Όπως έπρεπε να είχε αποσυρθεί έκτοτε και ο «διζωνικός χάρτης». Επισυνάπτω το εξώφυλλο του βιβλιαρίου και την πρώτη σχετική σελίδα. Ακόμα και πέραν τούτου, τίποτα δεν έπρεπε να ισχύει μετά τη μονομερή ανακήρυξη του ψευδοκράτους το 1983 και να ξεκινούσε μια καθαρά αντικατοχική, απελευθερωτική γραμμή.
Εξάλλου, υπάρχει ακόμα ένας σοβαρότατος λόγος που ακυρώνει άμεσα τις κατευθυντήριες του 1977: Η πρώτη παράγραφος αναφέρεται στην προϋπόθεση για «αδέσμευτη δι-κοινοτική ομόσπονδη Δημοκρατία». Η προϋπόθεση αυτή πετάχτηκε στον κάλαθο των αχρήστων, εφόσον ήταν ασυμβίβαστη με την ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση και η Κύπρος αποχώρησε από το Κίνημα των Αδεσμεύτων τον Μάιο του 2004 για να ενταχθεί στην ΕΕ. Αν, λοιπόν, ένα στοιχείο των «κατευθυντηρίων» του 1977 παραγνωρίστηκε και αχρηστεύθηκε προς το συμφέρον του Ευρωπαϊκού Δικαίου, αυτό προσυπογράφει ότι οι «κατευθυντήριες» είναι αναλώσιμες και μπορούν να παραγνωριστούν αν αντιβαίνουν το Ευρωπαϊκό Δίκαιο και τελικά να πεταχτούν στο σύνολό τους στα εξ ων συνετέθησαν, εφόσον είχαν, εν πάση περιπτώσει, συνομολογηθεί αντιδημοκρατικά και με αδιαφανείς διαδικασίες, χωρίς την έγκριση και γνώση του λαού.
Η νομική πρόκληση
Όμως, έστω και να υποθέσει ένας ότι το κείμενο των «κατευθυντήριων» εκείνων «γραμμών» συνιστούσε «συμφωνία» ή νομικό έγγραφο από το 1977 ή το 1979 αντίστοιχα, είναι ξεπερασμένα, γιατί αντιβαίνουν στα όσα βασίζεται η Ευρωπαϊκή Ένωση, μέλος της οποίας είναι η Κυπριακή Δημοκρατία, και άρα άκυρα! Απλώς γιατί οι νόμοι της Ευρωπαϊκής Ένωσης υπερισχύουν όλων των εσωτερικών νόμων της κάθε χώρας-μέλους, οι οποίοι αντίκεινται στο Δίκαιο της ΕΕ. Αυτό εντοπίστηκε και καταγράφτηκε πριν από χρόνια από τον Βρετανό αρχιδικαστή Lord Denning MR σε σχέση με τη Συνθήκη της Ρώμης (βλέπε ομιλία στις 24 Ιουνίου 2010 στο Gray’s Inn στο Λονδίνο από τον Λόρδο Neuberger of Abbotsbury, τον τότε Master of the Rolls, με τίτλο «The incoming tide: The civil law, the common law, referees and advocates»). Εδώ έγκειται και η επιμονή του κ. Μουσταφά Ακιντζί, ο οποίος θέλει η όποια διευθέτηση του Κυπριακού να κατοχυρώνεται από το Ευρωπαϊκό Δίκαιο, ούτως ώστε να αποφύγει τον κίνδυνο μελλοντικής νομικής πρόκλησης.
Χρησιμοποιείται ως άλλοθι
Η ρατσιστική λύση που προωθείται μέσω της φυλετικών διακρίσεων τουρκικής απαίτησης για ΔΔΟ προδιαγραφών Νιχάτ Ερίμ του 1956, δεν μπορεί να κατοχυρωθεί και ευρωπαϊκά, αλλά να πεταχτεί στον κάλαθο των αχρήστων. Εκεί όπου έπρεπε να βρίσκεται πριν από δεκαετίες και όχι να χρησιμοποιείται ως άλλοθι για τις εγκληματικές υποχωρήσεις εις βάρος των εθνικών συμφερόντων του κυπριακού Ελληνισμού, μετά από μια σκόπιμη και βάρβαρη τουρκική εισβολή και συνεχιζόμενη κατοχή της μισής μας πατρίδας. Τέλος, ένοχος ήταν και παραμένει και ο τότε ΓΓ του ΟΗΕ, ο οποίος φυσικά απέφυγε να αποκαλύψει και τη δική του ανάμειξη στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο σε γερμανικές «ζώνες» κατοχής και το Wehrmacht εν καιρώ εθνικού ξεκαθαρίσματος και γενοκτονίας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου