Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΩΣ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ

Κωνσταντίνος Χρυσοδόντας 

Πενήντα έξι χρόνια ίσως κάποιοι να σκέφτονται δεν είναι πολλά, αλλά δεν είναι και λίγα νοουμένου ότι μέσα από σαράντα κύματα και πολλές τρικλοποδιές η Κυπριακή Δημοκρατία κατάφερε να μη συνθλιβεί και να συνεχίσει να απολαμβάνει τη διεθνή αναγνώρισή της ως υποκείμενο του διεθνούς δικαίου.

Το γεγονός αυτό είναι το μόνο εναπομείναν ουσιαστικό στήριγμα των Ελληνοκυπρίων αλλά και άλλων πολιτών [μερίδας Τ/κ, Αρμενίων, Μαρωνιτών, Λατίνων κ.ά.], για τους οποίους αποτελεί σημείο αναφοράς και ενσωμάτωσης σε κρατική ταυτότητα με όλα τα συνεπαγόμενα.

Σε μια συγκυρία μάλιστα που η διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας [ΚΔ] παρέμεινε και παραμένει ο στρατηγικός στόχος της Τουρκίας, σχεδόν αμέσως μετά την ίδρυσή της, επιδιώκοντας το γεωστρατηγικό έλεγχο της περιοχής της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής, αντιλαμβανόμαστε τον φόβο και την καχυποψία όλου αυτού του πληθυσμού που πιστεύει ότι με την ύπαρξη της ΚΔ εξασφαλίζεται η συνέχεια και το αγαθό της ασφάλειας.

 Το εθνικό μας ζήτημα όντως βρίσκεται σήμερα ξανά σε εξαιρετικά κρίσιμη καμπή. Ο φόβος ότι η ενδεχόμενη λύση και το δήθεν καλό κλίμα δεν οδηγούν πουθενά, αιωρείται στην κοινή γνώμη. Και εδώ είναι που πρέπει να γνωρίζουν οι διαχειριστές του μέλλοντος του κυπριακού λαού και όσοι επιχειρηματολογούν για αυτό το καλό κλίμα και την προοπτική λύσης, ότι οι Ελληνοκύπριοι δεν θα αποδεχθούν λύση που :

1.       θα αρνείται την ύπαρξη και τη συνέχεια της ΚΔ ως κρατικής οντότητας και ως ταύτισης με τις βαθύτερες πολιτικές έννοιες του ελληνικού πολιτισμού της δημοκρατίας και της κυριαρχίας .

2.      δεν θα διασφαλίζει ανθρώπινα δικαιώματα και το  δικαίωμα επιστροφής και της ιδιοκτησίας

3.      δεν θα προβλέπει την απαλλαγή από τους εποίκους και τα κατοχικά στρατευμάτα

4.      δεν θα δίνει αδιαμφισβήτητες λύσεις όσον αφορά τη σταθερότητα και την ασφάλεια

5.      δεν θα απαλλάσσει από εγγυήσεις και εγγυητές που αποδείχθηκαν αξιόπιστοι

6.      θα απαλλάσσει την Τουρκία από τις ευθύνες της για όλες τις πράξεις και ενέργειες της που αφορούν τη στέρηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων όλων των Κυπρίων.

Οι πολίτες σε αυτή τη συγκυρία διακατέχονται από αυτούς τους προβληματισμούς και είναι λογική αυτή η συμπεριφορά. Οφείλουν όμως ταυτόχρονα να βρίσκονται σε εγρήγορση, με την έννοια ότι μπορούν να λειτουργούν με τις ενέργειες και τις δημόσιες παρεμβάσεις τους  ως τροχοπέδη και ανάχωμα, σε μια λύση διάλυση της ΚΔ. Όσοι λοιπόν βλέπουν λύση και καλλιεργούν αυτή την ελπίδα πρέπει ταυτόχρονα να γνωρίζουν ότι μόνο μέσα από τη λαϊκή βούληση και τη λαϊκή κυριαρχία, μπορεί να κερδίσει τη νομιμοποίησή της. Ας μην ξεχνούν τι έγινε με το Δημοψήφισμα του 2004.

 Του Κωνσταντίνου Χρυσοδόντα